Pierwsze organizacje kolorystów polskich

Pierwsze zamierzenia organizacyjne kolorystów polskich sięgają początków XX w. W dniu 5 maja 1910 r. odbyło się posiedzenie zwołane przez Koło Chemików Stowarzyszenia Techników w Warszawie z udziałem licznych kolorystów, przeważnie z Łodzi. Zamierzano powołać Związek Kolorystów Polskich w ramach Stowarzyszenia Techników. Zamierzenia te nie zostały zrealizowane.

Samodzielne stowarzyszenie kolorystów polskich powstało dopiero w 1930 r. Zebranie organizacyjne odbyło się w Łodzi, w dniu 30 marca. Ustalono nazwę: Polskie Towarzystwo Chemików Kolorystów i przyjęto statut. Pierwszym prezesem był Artur Scheunert. Członkami stowarzyszenia byli chemicy koloryści z przemysłu włókienniczego, chemicy barwnikarze oraz zajmujący się produkcją chemiczną środków pomocniczych dla włókiennictwa i ich aplikacją. Zadaniem organizacji była działalność na rzecz rozwoju polskiej kolorystyki i chemicznej obróbki włókna przez organizowanie odczytów, zebrań koleżeńskich i szerokiej wymiany myśli technicznej wśród stowarzyszonych. Towarzystwo należało do Międzynarodowej Federacji Stowarzyszeń Chemików Włókienników i Kolorystów (Federation Internationale des Associations des Chemistes du Textile et de la Couleur). Pierwszymi delegatami do Federacji byli Artur Scheunert i Karol Raczkowski.

W latach trzydziestych działało w Łodzi Stowarzyszenie Technicznych Kierowników Farbiarni. Członkami stowarzyszenia byli samodzielni kierownicy farbiarń oraz producenci środków chemicznych dla przemysłu włókienniczego, w tym również właściciele małych wytwórni barwników. Prezesem do 1930 r. był Stanisław Snawadzki (senior), a od 1930 r. do wybuchu II wojny światowej Adolf Berg. Po wojnie stowarzyszenie nie zostało reaktywowane.  W okresie przedwojennym istniał Łódzki Związek Techników Włókienniczych. Sekcja farbiarsko-wykończalnicza ŁZTWł liczyła ponad 100 techników.

Działalność kolorystów w okresie powojennym

W 1946 r. powstało Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Przemysłu Włókienniczego, w ramach którego utworzono sekcje branżowe, a wśród nich również Sekcję Farbiarsko-Wykończalniczą. Początkowo sekcją kierowali koloryści, członkowie przedwojennego Polskiego Towarzystwa Chemików Kolorystów - Kazimierz Jarzębski i Wacław Włodarczyk.W latach 1955-1956 sekcji przewodniczył Tadeusz Balasiński.

Sekcja Barwnikarsko-Kolorystyczna

Pierwsze zebranie Sekcji Barwnikarsko-Kolorystycznej odbyło się w dniu 10 lutego 1956 r. w siedzibie WKP NOT w Łodzi. Zebraniu przewodniczył nestor kolorystyki polskiej, prof. Edmund Trepka (PŁ). Wybrano 6'cio osobowy zarząd Sekcji, którego przewodniczącym został prof. Józef Meissner (PŁ). Mandaty członków zarządu otrzymali: F. Kacprzak, A. Kołodziejski, B. Tarchalski, J. Hirszowski, W. Lisiecki.

W pierwszej kadencji zarząd opracował regulamin Sekcji i ustalił następujący, kierunkowy program działania:

W drugim roku działalności Sekcji przewodniczył prof. Wincenty Wojtkiewicz (PŁ) przy pomocy doc. inż. B. Tarchalskiego (CLPBaw) i M. Marcinkowskiego (IPO) jako sekretarza. Trzecia kadencja przypada na lata 1958-1959. Przewodniczącym był Franciszek Kacprzak (IPO), a w skład zarządu wchodzili: J. Meissner, W. Jasionowicz, J. Mielicki, H. Golec i Z. Bocheński.

Międzystowarzyszeniowa Sekcja Barwnikarsko-Kolorystyczna organizacyjnie podlegała Zarządowi Głównemu SITPChem. W celu zaktywizowania działalności powstał wśród członków zamiar powołania samodzielnego Stowarzyszenia opartego o własny statut, podobnie do Polskiego Towarzystwa Chemików Kolorystów, które działało przed wojną.

Polski Komitet Kolorystyki

Uchwałą Zarządu Głównego NOT z dnia 5 marca 1959 r. powołano Polski Komitet Kolorystyki, jako organ Naczelnej Organizacji Technicznej, z siedzibą w Łodzi.

Regulamin Polskiego Komitetu Kolorystyki, zatwierdzony przez Zarząd Główny NOT, oparty był  o statut NOT.

Do głównych zadań PKKol, przewidzianych w regulaminie, należały:

W 1991 roku Zarząd PKKol nawiązał kontakt z Europejską Federacją Stowarzyszeń Chemików, Włókienników i Kolorystów (IFATCC), której jednym z członków było do wojny Polskie Towarzystwo Chemików Kolorystów. W czerwcu 1991 r. PkKol został przyjęty jako członek afilowany.

W 1993 r. powłano Fundację Rozwoju Polskiej Kolorystyki. Fundacja prowadzi działaność wydawniczą oraz zajmuje się dystrybucją atestowanych materiałów do badań odporności wybarwień wg. standardów obowiązujących w Krajach Unii Europejskiej.

Władze Polskiego Komitetu Kolorystyki

Władze Stowarzyszenia Polskich Chemików Kolorystów